Carré te groot voor kleinkunst Kommil Foo

Kommil Foo | De Luxe | Koninklijk Theater Carré, Amsterdam | maandag 25 oktober 2010
De broers Mich en Raf Walschaerts vormen Kommil Foo, een theaterduo dat al een jaar of twintig uitblinkt in kleine liedjes, dito gebaren en subtiele grappen. De broers creëren in de intieme sfeer van hun verhalende voorstellingen een eigen wereld, met een zorgvuldig opgebouwde spanningsboog waarin alles op voorbeeldige wijze op zijn plek valt.

Hoe anders was het gisteravond in de wat kille ambiance van een slechts half gevuld Carré. De Luxe is een opeenvolging van hoogtepunten uit de programma’s die Kommil Foo de voorbije jaren maakte. De liedjes werden opnieuw gearrangeerd en het duo werd werkelijk subliem begeleid door het achtkoppige Orquesta Tanguiedia. Muzikaal was er dan ook heel veel te genieten, zeker wanneer Mich (de kaalste van de twee) de leadvocalen voor zijn rekening nam of wanneer er tweestemmig werd gezongen (een sterke troef die in De Luxe wat Tjan betreft te weinig werd uitgespeeld). Toch stelde deze hoogtepuntenshow teleur.

Met name tekstueel bleken de liedjes buiten hun vertrouwde context niet allemaal even sterk en konden ze soms slechts ternauwernood op eigen benen staan. Een goed lied is immers meer dan het twee keer letterlijk herhalen van een couplet en een refrein, en ook rijmtechnisch viel zo nu en dan opeens een hoge mate van gekunsteldheid op. Bovendien bleek niet alleen de capaciteit van Carré voor Kommil Foo veel te groot, ook de afstand tot het publiek was dat. Hun spel, waarin mimiek en kleine gebaren een belangrijke rol spelen, was in veel gevallen simpelweg te klein voor het grote theater aan de Amstel. Uitzonderingen daargelaten, zoals ‘De Volgende’ en het op megalomane wijze gebrachte, veel te lange en leukdoenerige ‘Speer’, maar daarin lag het gevaar van – deels zo bedoelde – overdrijving dan weer danig op de loer.

Nee, Kommil Foo toonde zich in De Luxe allerminst op zijn sterkst, wat niet wil zeggen dat het een slechte voorstelling is. Daarvoor was er als gezegd teveel te genieten (‘Het beest in mij is de baas’, ‘Dit kan jij niet zijn’, ‘Madrid’) en zijn Mich en Raf te grote vakmannen. Het sympathieke duo verdient wat Tjan betreft dan ook meer dan een slechts halfgevuld theater, maar zowel de keuze voor Carré als voor een fragmentarisch The Best Of-programma is in zijn ogen op zijn minst een behoorlijke inschattingsfout te noemen.
Rapportcijfer: 7

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Theater en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s