Denkend aan Brel

Fernando Lameirinhas, Paul de Munnik & Riet Muylaert | Brellando | Kleine Komedie, Amsterdam | dinsdag 2 november 2011 (première)
Eigenlijk was Tjan van plan de voorstelling Brellando lekker onderuitgezakt over zich heen te laten komen, om de lezers van zijn weblog de volgende dag in een korte bijdrage te laten weten hoe mooi en indrukwekkend het allemaal was. De affiche van dit muzikale theateravondje gaf daar immers alle aanleiding toe. Maar helaas, Tjan zag zich zo ongeveer de hele avond geconfronteerd met een fenomeen waar hij uitgesproken allergisch voor is: een liedje ten gehore brengen in verschillende talen.

Misschien komt het door Bløf (nog een allergie van Tjan waar hij maar niet overheen groeit), de vier mosselmannen die op de cd Umoja de ene taal na de andere de revue laten passeren. 'Holidays in Spain' is de hit van dit album, waarin het Engels van de Counting Crows wordt afgewisseld met de zoveelste Nederlandstalige pruttekst van de hand van bassist Peter Slager. Vertel gewoon je verhaal en laat de muziek spreken, denkt Tjan dan, in één taal – en dan maakt het hem niet eens zoveel uit of hij die nu machtig is en verstaat of niet.

In Brellando werd zelfs binnen één een hetzelfde nummer geschakeld tussen het oorspronkelijke Frans, het Nederlands van Paul de Munnik, het Vlaams van Riet Muylaert (ook bekend als Jackobond) en het Portugees van Fernando Lameirinhas. Tjan vond het Babylonische gegoochel met spanningsbogen niet te doen, te meer daar de vaak eigen Nederlandse vertalingen de plank zo nu en dan volledig missloegen. Met name de teksten die de zoetgevooisde Vlaamse ten gehore bracht waren van een zeer bedenkelijk niveau en hadden dankzij het veelvuldig gebezigde gepaarde rijmschema regelmatig iets K3'erigs. Zelfs in Brel-vertalingen werd het oorspronkelijke rijmschema losgelaten om plaats te maken voor het wat knullige aabb. Voorbeeldje: 'Ne me quitte pas / Il faut oublier' werd 'Ga niet weg bij mij / Ik wil u aan mijn zij'. Oya lélé! Wat is er mis met de 'geautoriseerde' vertalingen van Ernst van Altena, vroeg Tjan zich meer dan eens af, al voegde de actuele en creatieve twist die Paul de Munnik aan 'Le plat pays' gaf wel degelijk iets toe.

De bijdragen van Fernando Lameirinhas zorgden voor sentiment en temperament (maar misten node kukident), en diens samen met zijn bassende broer Antonio in gebrekkig Nederlands ten gehore gebrachte versie van Toon Hermans' 'Lieverd' was ronduit vertederend. 'Toon Hermans?' hoor ik u denken. Ja, want helaas was ervoor gekozen ook muziek ten gehore te brengen die de vocalisten op welke manier dan ook aan Brel deed denken. En zo kreeg deze avond ondanks een letterlijke 'rode draad' waar het de kleding betrof iets wel heel vrijblijvends. Want om nu een nummer ('Rosa' van Lameirinhas) ten gehore te brengen omdat het toevallig dezelfde titel heeft als een lied van Brel… Zeker in het gedeelte na de pauze was Jacques zo nu en dan wel heel ver te zoeken. En toch (of misschien: juist daarom) was dit gedeelte het beste van de avond, of beter: pas in het slotlied en de twee toegiften viel alles op zijn plek, klonk de muziek zorgvuldig gearrangeerd en werd er drie- of zelfs vierstemmig gezongen. Een beetje te laat, wat Tjan betreft, want daarmee trek je een avond met veel ook ronduit zwakke momenten niet meer vlot.
Rapportcijfer: 7-

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Muziek, Theater en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s