Van nature voorbeeldig

Pieter Derks | Van nature | Kleine Komedie, Amsterdam |woensdag 16 januari 2013 (première)
In een flamingoroze pak begint Pieter Derks zijn nieuwe programma zoals de vaste DWDD-kijker hem kent. Net als in zijn vrijdagse oudeweeksconferences op tv volgen de rake en actuele grappen elkaar in rap tempo op: van Lance Armstrong bij Oprah tot kiesrecht voor vrouwen bij de SGP, en van Franse protesten tegen het homohuwelijk tot de bombardementen op Mali door diezelfde Fransen. Ook in de rest van ‘Van nature’ is de waan van de dag nooit ver weg, maar de 28-jarige Derks kapselt zijn steevast voorbeeldig geformuleerde grappen – ook alweer voorbeeldig – in in een groter verhaal: het verhaal van de beschaving tegenover de natuur.

Hoe gek we het als mensheid ook maken, en hoe we ook de neiging hebben alles kapot te maken, de natuur wint toch, zo luidt Derks’ betoog, dat hij mooi illustreert aan de hand van de altijd maar voortwoekerende blauwe regen, het nieuwe ecosysteem dat ontstond op basis van ons plastic en de dadelpalm die ontsproot uit een meer 2000 jaar oud zaadje – waarop overigens een ijzersterke grap over Rob de Nijs volgt. We hoeven de natuur helemaal niet te redden, meent Derks, het enige wat we hoeven doen is de natuur niet stuk maken. En onder het mom van ‘het is niet goed, maar wel heel lekker’ laten we daarin, Pieter Derks incluis, heel gemakkelijk steekjes vallen.

Ook de gekte van onze tijd, waarin commercie de boventoon voert, beschrijft de zelfbenoemde ‘douchedenker’ omstandig: van het hunkeren naar Likes op Facebook (in overigens een prima lied) tot de marketeers van Apple, die de vraag op fascinerende wijze weten aan te passen aan het aanbod. Zelfs de plannen voor een expeditie naar Mars, die ontstonden vanuit het ideaal als mens op een andere planeet opnieuw te beginnen, glijden binnen de kortste keren af tot het treurige niveau van het format voor een nieuwe reality soap.

Het mag dan allemaal wat braaf, correct en – het woord viel al eerder – voorbeeldig zijn, in het ook al wat al te keurige slotlied ‘De halve wereld is van ons’ maakt Pieter Derks meer dan duidelijk dat dat hem weinig kan schelen: de brutalen mogen dan de halve wereld hebben, de niet-brutalen (en die zijn met veel minder) hebben de andere helft. Een degelijke conclusie van een solide maar steevast binnen de lijntjes blijvend programma, waarin Derks doet zoals hij van nature is en dus vooral gewoon zichzelf blijft.
Rapportcijfer: 8-

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Theater en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s