James Taylor en de Beatles

Woensdagavond genoot Tjan in de Amsterdamse Heineken Music Hall met volle teugen van een adembenemend mooi concert van de legendarische Amerikaanse singersongwriter James Taylor. Verrassend verliep de avond allerminst: alle bekende pareltjes uit het imposante oeuvre van de zanger passeerden de revue en de innemende Taylor vertelde tussen de nummers door honderduit over de totstandkoming ervan. Mooie liedjes schrijven, dat kun je met een gerust hart aan hem overlaten, maar ook voor de uitvoering ervan laat hij niets aan het toeval over. Tijdens deze tour laat hij zich begeleiden door drie virtuozen: Jeff Babko op toetsen, Jimmy Johnson op bas en Steve Gadd op drums. Gevieren zorgden zij woensdag voor muzikaal machtsvertoon, maar dan van de uiterst subtiele en smaakvolle soort. Voeg daar nog een kristalheldere en uitgebalanceerde mix aan toe, en het feest is wel zo’n beetje compleet. Kippenvel!

Tijdens het optreden haalde James Taylor een paar keer herinneringen op aan het jaar 1968, het jaar van zijn doorbraak. Vanuit Amerika was hij naar Engeland verhuisd, en dat ging hem niet in de koude kleren zitten. Alles leek te lukken, maar intussen werd hij overmand door heimwee – hij schreef er destijds het prachtige ‘Carolina on my mind’ over (hier in een mooie versie met de Dixie Chicks). Taylor was uitgenodigd om auditie te doen voor het roemruchte Apple-label, en kwam, op van de zenuwen, met zijn gitaar in een kleine kamer tegenover Paul McCartney en George Harrison te zitten. ‘And then I played this little song…’

‘Something in the way she moves’ – ook al zo’n briljant liedje (zie de clip hieronder). Terwijl James Taylor het woensdag ten gehore bracht, vroeg Tjan zich af of hij in 1968 bewust auditie had gedaan met een nummer waarin niet alleen muzikaal wel enige raakvlakken met de Beatles zitten (het bruggetje bijvoorbeeld, waar je de backing vocals eenvoudig bij kunt denken), maar ook tekstueel. Er is immers een door Harrison geschreven nummer van de fab four dat ‘Something‘ heet en waarvan de beginregel eveneens ‘Something in the way she moves’ luidt. En dat ‘I feel fine’, dat regelmatig in de tekst opduikt, zou dat een welbewuste knipoog naar de gelijknamige Beatles-klassieker uit 1965 zijn geweest?

Hoe het met dat ‘I feel fine’ zit weet Tjan niet precies, maar wat de titel van het lied waarmee James Taylor dat felbegeerde wereldwijde platencontract in de wacht sleepte betreft, blijkt de vork net even anders in de steel te zitten. Harrison had ‘Something’ in die tijd nog in de grondverf staan en heeft, zo leert de geschiedenis inmiddels, bij het vervolmaken van de tekst dankbaar gebruikgemaakt van een tekstregel van een jonge, veelbelovende Amerikaanse artiest. James Taylor dus…

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s