Horeca op de Veluwe

Anderhalve week geleden verbleven Tjan en partner een lang weekend op de Veluwe. In een eerdere blog kon u al wat foto’s zien van deze korte vakantie in eigen land, en zoals in die blogbijdrage al aangekondigd keert Tjan – waar het de tijdens dit weekend bezochte horeca betreft – weer even terug naar de roots van deze weblog, die oorspronkelijk als recensieblog begon. En dus stelt Tjan zich voor vijf in het tweede weekend van juli bezochte restaurants weer eens de aloude vraag: ‘…en wat vond Tjan ervan?’

Restaurant Eibertje, Nunspeet | vrijdag 8 juli 2011
Restaurant Eibertje hanteert de cuisine du jour-formule, wat impliceert dat de chef op basis van dagverse ingrediënten en rekening houdend met eventuele wensen van de bezoeker een dagelijks wisselend menu samenstelt (naar keuze 3, 4 of 5 gangen). Tjan en partner gingen all the way, en kozen voor het 5-gangenmenu, dat werd ingeluid met een aantal overheerlijke amuses (of ‘mondvermaakjes’, zoals de gastheer ze noemde). Dat beloofde veel goeds! Verrassende combinaties (zoals mango met kerrie, een kerstomaatje met balsamico en honing en een streepje paprika-ijs), attente en correcte maar zeker niet te stijve bediening, uitstekend bereide gerechten, fraai opgemaakte borden, goede wijnen… Slechts met het dessert schoot de chef een beetje door, want de smaken van het nagerecht (met verschillende bereidingswijzen van perzik) toonden Tjan net iets te weinig samenhang. Hij en partner concludeerden desondanks unaniem dat zij nog nooit een hele avond lang zo lekker hadden gegeten. Goedkoop is het niet, maar de prijs-kwaliteitverhouding van Restaurant Eibertje is ronduit uitstekend. Een aanrader, waar Tjan en partner vast en zeker nog wel een keer zullen aanschuiven.
Rapportcijfer: 9,5

De Gasterij, Elburg | zaterdag 9 juli 2011
Ondanks de regen was het goed toeven op het goeddeels overdekte stoepterras van De Gasterij. De bediening was vlot en vriendelijk, de centrale ligging in het pittoreske vestingstadje Elburg perfect en de prijzen alleszins schappelijk. Een beetje jammer dus dat bij de inkoop van zowel friet als hamburger de prijs doorslaggevend lijkt te zijn geweest: de belangrijkste ingrediënten van de lunch deden vooral denken aan de snacks die je op popfestivals krijgt voorgeschoteld. Deze ietwat teleurstellende basis was weliswaar leuk opgemaakt en de porties waren ruim, maar voor lekkerdere friet en een betere burger had Tjan graag een paar euro meer betaald.
Rapportcijfer: 7-

Pizzeria Steakhouse Italia, Nunspeet | zaterdag 9 juli 2011
Is het omdat Tjan de randstad gewend is dat ook bij deze pizzeria de vriendelijke en attente bediening hem opviel? Hoe dan ook: een restaurant staat meteen met 1-0 voor als je warm welkom wordt geheten. Bij Italia vielen in eerste instantie vooral de kleurige muurschilderingen op: taferelen met Romeinen, logisch, maar ook een wand met Egyptische afbeeldingen – ongetwijfeld een knipoog naar de nationaliteit van de eigenaar. Grote sloten simpele maar goede wijn in nog grotere glazen: lekker maar weinig subtiel. En dat gold ook voor de pizza’s, die weliswaar goed van formaat waren maar iets al te rijkelijk waren belegd. De pizza atomica van Tjan verzoop helaas zo ongeveer in een overdadige hoeveelheid chilisaus en zelfs de simpele Margherita  van zijn disgenote (annex levensgezellin) bevatte wel heel veel mozzarella. Iets meer finesse – een van de belangrijkste kenmerken van de Italiaanse keuken – zou de pizza’s van Italia zonder meer goed doen.
Rapportcijfer: 7+

Restaurant Klavertje Vier, Vierhouten | zondag 10 juli 2011
Het zonnige, aan een brede weg gelegen terras van Klavertje Vier deed op het eerste gezicht wat kneuterig aan, en ook de vooral salades bevattende lunchkaart had iets eenvoudigs. Maar wat deden dan die nota bene huisgemaakte bitterballen daarop? Tjan en partner hadden geen grote trek, dus hielden zij het bij respectievelijk de bitterballen (goed gevuld en verfijnd van smaak, even wennen maar erg lekker!) en een stuk appel-perentaart. Maar wat werd daar nou bij het belendende tafeltje geserveerd? Die gevulde halve kreeft zag er wel heel culinair uit… En zo zie je maar hoe een eerste indruk je op het verkeerde been kan zetten. Niets kneuterig! Binnen bleek Klavertje Vier een ambitieus restaurant met een professionele open keuken te zijn, waarin twee koks druk in de weer waren met de voorbereidingen voor het diner. Toiletten met voor elke bezoeker een écht gastendoekje, eau de toilette, zeep in de vorm van een klavertje vier… Werkelijk overal was over nagedacht. En de bediening? Ook hier was die allervriendelijkst!
Rapportcijfer: 8,5

Route 66, Nunspeet | zondag 10 juli 2011
Om maar met de deur in huis te vallen: Route 66 serveert prima spareribs (ongemarineerd bereid en daarna overgoten met een saus naar keuze – the American way dus), zeker voor de prijs: € 14,50 (onbeperkt), inclusief stokbrood met kruidenboter van het huis vooraf, friet en een zeer uitgebreide salad bar. Prima-picobello-piekfijn-voormekaar dus. Maar… wat een aardige mensen! De bediening is in handen van een allervriendelijkste Slavische dame, terwijl haar man staat te zwoegen in het piepkleine halfopen keukentje. Je gunt dergelijke enhousiaste exploitanten het beste en een flinke fooi, maar houdt intussen je hart vast: zouden ze met dergelijke lage prijzen en een matige bezetting het hoofd boven water weten te houden? Tjan hoopt het van harte!
Rapportcijfer: 8-

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Eten en drinken, Vakantie en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.