Stijgende lijn tijdens tweede auditiemiddag LCF

Net als vorige week mochten ook vanmiddag weer zeven cabaret-acts proberen zich met een twintig minuten durend optreden een plek in de voorronden van het Leids Cabaret Festival te verwerven. En net als vorige week was Tjan ook nu weer van de partij in het Leidse grand café De Burcht, waar de festivalorganisatie opnieuw een uiterst gevarieerd programma had samengesteld. De middag vertoonde duidelijk een stijgende lijn, want pas bij de vierde deelnemer begon het naar Tjan’s smaak eindelijk ergens op te lijken… Aan de hand van van grote afstand en zonder flits gemaakte foto’s vindt u hieronder het oordeel van Tjan over de zeven deelnemers aan de tweede auditieronde.

Het eerste optreden van de tweede autidiemiddag was niet goed – om niet te zeggen slecht. Dat vond Tjan in januari 2011, en dat vindt Tjan nu – in september 2012 – nog steeds. Toch heeft hij besloten zijn toenmalige recensie te verwijderen en de bijbehorende foto te vervangen door een plaatsje van de rij voor De Burcht voor aanvang. Waarom? Omdat het tekstje de auditant, die ruiterlijk toegaf dat hij helemaal nog niet toe was aan deze voorronde, tijdens zijn carrière in de weg stond. ‘Ik wil graag het theater in en na een sollicitatiegesprek gaan werkgevers je vaak googelen en dan vinden ze het stuk van jou wat je over mij hebt geschreven,’ mailde hij. En dus mailde Tjan terug dat hij absoluut geen sta-in-de-weg wil zijn en dat hij hem het allerbeste wenst. Waarvan akte.

De Vlaming Lennaert Maes brengt zijn liedjes met veel schwung, maar weet desondanks geen brug te slaan naar het publiek. Met zijn sterke aankondigingen brengt hij bij zijn gehoor meer teweeg dan met het gezongen materiaal, dat tekstueel te weinig diepgang en raffinement kent. De voorspelbare, te simpele gedichtjes aan het slot van zijn optreden wekten de indruk dat ook hij materiaal te kort kwam om twintig minuten te vullen en tonen hoe dan ook aan dat zelfkritiek helaas niet Lennaerts sterkste eigenschap is.

Ilse Burgwal valt met de deur in huis en vertelt dat cabaret voor haar een vorm van therapie is. Was het maar een grap… Burgwals presentatie is puur en zeker niet slecht, maar van opbouw was vanmiddag geen sprake en inhoudelijk was het optreden te eenzijdig. Ilse deelt tijdens haar auditie namelijk lief maar vooral héél véél leed met het publiek. Zoveel dat het nog net niet genant wordt, maar na een minuut of tien wel stomvervelend. ‘Ilse Burgwal loopt leeg’ is wellicht een goede titel voor een eerste programma van deze leedlesbienne – een programma waarvoor misschien nog wel een publiek is ook, al rekent Tjan zichzelf daar zeker niet toe. Wél genant was overigens een uiterst knullig gebracht, veel te simpel liedje over een kriebelende broek, waarvan Tjan spontaan jeuk kreeg.

Steven Gabriels uit Deurne was als vierde kandidaat een verademing. Hij toonde zich een aanstekelijk en onderhoudend verteller en zijn fraai geformuleerde verhaal had een kop en een staart. De invalshoeken van deze Vlaming waren regelmatig zeer origineel, al had het allemaal nog wel een tikje spannender gemogen. Desondanks gewoon door naar de volgende ronde, als je het Tjan vraagt.

Het optreden van Alice Rientjes werd aangekondigd als muziektheater, maar de 28-jarige Amsterdamse beperkte zich gelukkig niet tot gezongen materiaal. Een ontwapenende glimlach (waardoor de kleinkunstenares – Tjan kan er niet omheen – qua voorkomen deed denken aan Claudia de Breij), een dijk van een stem en vrolijke onderonsjes met haar uitstekende pianist zorgden voor een auditie die voorbij vloog. Een klein puntje van kritiek: de liedteksten waren niet allemaal even sterk. Leuk, sympathiek en dus door naar de voorronden, denkt – en hoopt – Tjan.

Kees Meerman begon sterk, maar wist de aandacht helaas niet vast te houden. ‘De ruzies van mijn ouders gaan door in mij,’ vertelt hij als het optreden jammer genoeg al te ver is ingezakt, en man, wat is dat een prachtige kapstok om een voorstelling aan op te hangen. Helaas sloot de presentatie van Meerman – die zichzelf enigszins leek te overschreeuwen – niet aan bij het materiaal. Zou hij zich op het podium wat kwetsbaarder en toegankelijker opstellen, dan zou dat ongetwijfeld een slok op een borrel schelen.

De mannen van Rauw Spul kwamen, zagen en overwonnen deze zondagmiddag. Het duo toonde zich van alle markten thuis en wekte bovendien de indruk dat de grenzen nog lang niet in zicht zijn. Sterke teksten en muzikaliteit in een visueel uiterst sterk optreden, waarbij het gebruik van geluidseffecten meer dan het gewenste resultaat had. Zelfs improviseren bleek geen probleem, want toen er een stilte dreigde te vallen nadat een gitaarversterker dienst weigerde, blufte het tweetal zich daar met veel bravoure doorheen. Tot dusver de belangrijkste kandidaat voor de publieksprijs…

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Fotoreport, Theater en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Stijgende lijn tijdens tweede auditiemiddag LCF

  1. Ze lijkt inderdaad op Claudia de Breij.
    Zo te lezen over het algemeen toch wel aardige kandidaten.
    Off topic, ja mooie zin he uit mijn mond :-) maar wel heel mooie ruim opgezette expositie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s