Rotterdam in 203 minuten

Vandaag liep vriendin Marion in Rotterdam haar zesde marathon. Eerder legde ze de 42,195 kilometer af in New York, Berlijn, Stockholm en Amsterdam. Rotterdam liep ze al eens in 2007, toen de weergoden er een opmerkelijk gevoel voor humor op na bleken te houden: bij wijze van practical joke liep de temperatuur midden april zo bizar hoog op, dat de organisatie zich halverwege de dag genoodzaakt zag de loop stil te leggen. Marion was de afgelasting net voor, trotseerde de hitte en bereikte de Coolsingel toen in 3 uur en 37 minuten.

Deze zondag ging Marion tijdens de 30ste Marathon van Rotterdam evenmin voor een pr, maar wilde ze een tijd van rond de 3 uur en 30 minuten lopen. Tjan had een schema gemaakt voor de supporters: als het goed was konden we haar vier keer zien passeren – en aanmoedigen, want daar was het uiteraard in eerste instantie om te doen. De eerste doorkomst was op drie kilometer, vlak na de start, aan de zuidzijde van de Erasmusbrug. Hoe de in oranje gehulde aanhang ook tuurde: geen Marion. Hadden we haar met z’n allen over het hoofd gezien? In de met meer dan twaalf kilometer per uur passerende deinende mensenmassa die u op de foto rechtsboven ziet, is dat natuurlijk niet helemaal uit te sluiten. Tegen de tijd dat de beduidend mindere goden en godinnen passeerden, besloten we enigszins teleurgesteld om toch maar naar het tweede punt af te reizen.

Bij de tochtjes met de metro was er dit keer een extra handicap: Marions vriend Pascal zit na een ongelukje tijdelijk in een rolstoel. De metrostations zijn weliswaar uitgerust met liften, maar om op het juiste perron te komen, moet je dan wel net de goede pakken. Onderweg naar Zuidplein zag Tjan het somber in: Marion niet zien passeren, maar ook nog altijd geen doorkomsttijd op de 5 kilometer via sms. Zou Marion gestruikeld zijn? Was ze wel van start gegaan? Donkere wolken pakten zich samen – letterlijk, want zo warm als het in 2007 was, zo fris en dreigend was het nu.

De tweede supporters-spot was bij Ahoy’, waar de lopers er zo’n 16 kilometer op hadden zitten. Sms’jes bleven uit, ook bij de andere supporters van Marion die zich voor de sms-dienst van de tijdwaarneming hadden aangemeld. Maar… daar was ze opeens! Breed lachend passeerde ze de opgeluchte aanhang. Een blik op onze horloges leerde dat ze goed op koers was. Iets wat van de marathon-organisatie niet kan worden gezegd: kon Tjan de verrichtingen van Marion in de VS, Zweden en Duitsland aan de hand van doorkomsttijden vanuit zijn luie stoel in Nederland live volgen, hier moest hij het zonder tussentijden stellen. Een beetje een blamage, zeker als je bedenkt dat Rotterdam de tijden in tegenstelling tot andere marathons uitsluitend tegen betaling beschikbaar stelt.

We vervolgden onze tour naar de Boezemweg. Een kapotte lift op Zuidplein, een lastige overstap op het drukke station Beurs, tijdwaarneming die in alle talen zweeg… het mocht de pret allemaal niet drukken. De doorkomst op de 29 kilometer wees uit dat Marion handgeklokt zo’n acht minuten onder het schema liep waarop ze van start was gegaan. Iets meer dan drie kwartier later zou ze hier (op 39,5 kilometer) nogmaals passeren en zat een tijd van ruim onder de drieënhalf uur er nog steeds dik in.

‘3.23 en nog iets,’ zei Marion dan ook trots in het overvolle café waar we hadden afgesproken elkaar na afloop te treffen. Toen Tjan veel later op Rotterdam CS na een enerverend dagje Rotown op de trein stond te wachten, kwam er zowaar toch nog een sms’je binnen: Deelnemer F594 was volgens de tijdregistratie gefinisht in 3 uur en 25 minuten. Krijg je dus uren na de finish eindelijk een tijd binnen, klopt die nog niet eens! Want inderdaad: Marion voltooide haar zesde marathon in 3 uur, 23 minuten en 52 seconden. O, en dat we haar bij de eerste doorkomst niet hadden gezien, kwam doordat het haar in de mensenmassa niet was gelukt om – zoals van tevoren was kortgesloten – de rechterweghelft te pakken. Marion had ons vanuit de verte en in het voorbijgaan wel zien staan turen, maar hoe hard ze ook zwaaide: wij hadden haar in de kluwen atleten aan de andere kant van de Erasmusbrug zo goed als onmogelijk kunnen opmerken.



Met de tong uit de mond verloochtent Marion haar handbalverleden niet en ontdoet ze zich op tweeënhalve kilometer voor de finish in volle vaart met een welgemikte worp van wat overtollige ballast. Haar vader zou de belt feilloos uit de lucht plukken.

Advertenties

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Varia en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Rotterdam in 203 minuten

  1. Jac zegt:

    Hoe druk het was en hoe koud… Die kapotte lift was ik al weer vergeten. Leuke foto’s, leuk verslag, en al zo snel. Goed hoor!

  2. Henk van Vliet zegt:

    die sms-service was waardeloos ook wij hebben gisteren geen enkele tijd ontvangen..

  3. Dick Hoff zegt:

    Gert Jan,
    Hartelijk dank voor de goede wedstrijd verzorging.Zeker nu we met Pascal ook op tijd op de juiste plaats aanwezig konden zijn. Ook namens Ineke hartelijk dank, en tot ?????
    Dick Hoff

  4. Mooie prestattie hoor.
    En ja Rotterdam mag dan erg groot zijn, naar wat ik regelmatig hoor zit de Leiden Marathon toch organisatorisch beter in elkaar hahhhaha

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s