Mama Wallis de Vries

Sanne Wallis de Vries | Kaka Passa | Leidse Schouwburg, Leiden | donderdag 19 november 2009 (première)
Kaka Passa, oftewel: Shit happens. Het zou de verzuchting van een moeder kunnen zijn die met twee telgen tot haar neus in de poepluiers zit. Maar nee, Sanne Wallis de Vries – moeder van twee dochters – hangt haar zesde programma juist enigszins berustend maar uiterst liefdevol aan haar rol als moeder op. Na haar openingsdansje steekt ze meteen van wal over haar dochtertjes. Omdat ze vindt dat dat moet? Of omdat ze verder simpelweg weinig inspiratie had?

Om maar een nogal matig uitgewerkt thema van Kaka Passa aan te halen riekt het naar een moetje, deze show. Voor het eerst breekt Sanne met de eenlettergrepige titels (na Sop, Zin, Stuk en Vier en het compilatieprogramma Best), en voor het eerst ook lijkt de cabaretière een beetje zoekende op het podium. Het overdonderende van Vier heeft Kaka Passa allerminst: Sanne wil niet omkijken (het breed uitgesponnen Orpheus-motief), Sanne wil niet vooruitkijken (want de toekomst belooft weinig goeds), Sanne focust op het nu. En dus heeft ze het vooral over haar gezinsleven.

Op haar best is Wallis de Vries als ze genante momenten oprakelt of typetjes speelt. In Kaka Passa zet ze zeer sterk vrouwen uit verschillende generaties neer, waarbij met name het tienermeisje en de vrouw van rond de vijftig met het credo ‘Nou en? Nou ik!’ goed uit de verf komen. Op haar slechtst is ze als ze zingt, zeker als ze daarbij niet bepaald geholpen wordt door het songmateriaal. En natuurlijk is er over nagedacht: aan het begin van het programma verafschuwft ze de rockzanger die ver weg van zijn geliefde op een tour in een of ander buitenland het doodgerepeteerde liefdesliedje zingt dat hij ooit voor haar schreef, aan het einde van het programma zingt ze – zelf op tour – een liedje voor haar oudste dochter. Maar zelfs in haar terloopse persiflage was de song van de blonde rocker beter dan haar moederlijke aubade, en ook de teksten van het nogal overbodige Nederlandstalige funknummer ‘Onwaarschijnlijk groevend’ en het carnaveleske ‘Meid, meid, meid, wat zie je d’ruit’ slaan de plank mijlenver mis.

Sanne is moeder, en dat zullen we weten. De luiken van huize Wallis de Vries blijven dicht en Sannes enige manier om daaraan te ontsnappen is fantaseren over The Joker, de slechterik uit de Batman-films, die er volgens de cabaretière uitziet als een natte Liesbeth List. De stapavond van mama Wallis de Vries, waarin ze de snoodaard uiteindelijk daadwerkelijk ontmoet, is echter een verre van bevredigend en te langdradig slot voor een programma dat hoe dan ook teleurstelt en dat een beetje cru gezegd doet terugverlangen naar de tijd dat haar theaterprogramma’s nog haar kindjes waren. Ach ja, shit happens. Oftewel: Kaka Passa. Volgende keer beter dan maar?
Rapportcijfer: 6,5

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Theater en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Mama Wallis de Vries

  1. Judith zegt:

    Tja, het moederschap kan rare dingen doen met vrouwen ;-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s