Hees, eigenwijs, kort en prachtig

Parkpop 2009 | Zuiderpark, Den Haag | zondag 28 juni 2009
Het grootste gratis festival van Europa pakte gisteren uit met de 29ste editie. De weersomstandigheden waren ideaal en de programmering was met niet minder dan vier podia uitermate gevarieerd. Tjan en partner hadden van tevoren al bedacht welke vier acts ze wilden zien, en in de loop van deze zonnige zondag werkten zij te midden van 274.998 andere bezoekers hun programma af. Hieronder Tjan’s recensies van de bezochte optredens.

Het was nog rustig op het veld toen om 13.00 het hese, ietwat bedeesde en stotterende kaasmeisje Sanne Hans (alias Miss Montreal) haar optreden begon. Tijdens haar set werden zij en haar nogal anoniem opererende band geplaagd door technische storingen (een gesprongen snaar, een krakende microfoon), maar zoals de zangeres zelf al zei: dat mocht de pret niet drukken. Een nogal overbodige cover (‘Perfect’) en een bluesimprovisatie deden dat wel. Dat heeft Hans niet nodig, want haar eigen songmateriaal is van hoog niveau. In haar aankondigingen doet de zangeres een beetje denken aan Ilse Delange (‘Het volgende nummer is best wel tragisch of zo’), en haar manier van zingen neigt naar die van Jacqueline Govaert van het nu dan toch echt opgeheven Krezip. Aan het einde van het prima concert was de van nature toch al hese Miss Montreal behoorlijk schor, en dat lijkt Tjan zo niet een reden tot zorg, dan wel een puntje van aandacht. Rapportcijfer: 8-

Waarom is Boris, die in 2004 de tv-talentenjacht Idols won, toch zo stronteigenwijs? Hééft hij een dijk van een band en stáát hij voor een enorm publiek, komt hij met een setlist die gedomineerd wordt door regelrecht gefreak. De soul en funk die hij en zijn uitmuntende muzikanten gisteren brachten puilde werkelijk uit van de zonder meer imponerende, maar zeker in de context van een festival nodeloos ingewikkelde breaks en overgangen. Een groovende bas, snaarstrakke blazers, goed geluid en bovenal een weergaloos goede gitarist (Marcus Machado), werkelijk alles was aanwezig – maar met een tamelijk fragmentarische en collage-achtige opeenvolging van nummers en fragmenten weigerde Boris het simpelweg in te koppen. Hij had zichzelf en zijn band in Michael Jackson-shirtjes gehesen en vroeg het publiek om een ovationeel applaus voor de vorige week overleden King of Pop. Dat applaus kwam er, maar de briljant uitgevoerde cover van een Jackson-song, waartoe Boris en band zonder meer in staat moeten worden geacht en die dit concert op Parkpop in één klap memorabel had kunnen maken, bleef helaas uit. In plaats daarvan speelde hij zijn eigen ‘Sorry’, dat dankzij Machado vooral klonk als een ode aan Jimi Hendrix. Een technisch verbluffend goed optreden, maar tegelijk ook een gemiste kans. Rapportcijfer: 7,5

De kleine, kale Amerikaanse zanger Eddie Kowalczyk trad op Parkpop gisteren op zonder Live, de band waarmee hij wereldberoemd werd. Alleen met zijn gitaar begon hij het korte optreden met de grote hits ‘I Alone’ en ‘The Dolphin’s Cry’, daarmee vol zelfvertrouwen zijn grootste troeven meteen al uitspelend. De rest van de korte set was echter minstens net zo de moeite waard. Fraaie ingetogen vertolkingen van ‘Stood Up For Love’ en ‘Lightning Crashing’ konden rekenen op enthousiaste reacties uit het publiek, net als ‘Overcome’, het laatste nummer van het optreden, waarin een pianiste en een strijkkwartet acte de presence gaven. Eigenlijk had de innemende Kowalczyk dat helemaal niet nodig, want alleen met zijn gitaar wond hij het publiek met gemak en op overtuigende wijze rond zijn vinger. Rapportcijfer: 8

Ook Milow begon ingetogen. Jammer dus dat voor het voornamelijk uit babbelende bakvisjes bestaande publiek dat naar de Belgische singersongwriter kwam kijken een spanningsboog van meer dan drie minuten iets teveel van het goede bleek. Zijn looks even buiten beschouwing gelaten heeft het ook iets onverklaarbaars, deze massale belangstelling van jonge meisjes, want Jonathan Vandenbroeck, zoals Milow in het dagelijks leven heet, maakt met alle respect toch echt onversneden en oerdegelijke ouwelullenmuziek – waar Tjan wel pap van lust, overigens. Zijn prettig in het gehoor liggende stem kleurt prachtig met die van zijn Britse zangeres Nina Babet, de arrangementen ademen rust en de beheerst musicerende band zorgt vakkundig voor een uiterst subtiele begeleiding. De briljante, uiterst melodieuze liedjes zitten stuk voor stuk goed in elkaar, en hoewel wortelend in een Amerikaanse traditie zijn ze verdomd origineel – wat ook geldt voor de 50 Cent-cover ‘Ayo Technology’, waarmee Milow eerder dit jaar zijn Europese doorbraak forceerde. Een prachtig optreden dat smaakte naar meer – maar dan wel in de intieme en vooral verstilde ambiance van een theater. Rapportcijfer: 8,5

© foto’s diverse bronnen. Tjan’s camera ligt nog steeds bij Canon ter reparatie :-(

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s