Veldhuis & Kemper overtuigen

Veldhuis & Kemper | We moeten praten | Leidse Schouwburg, Leiden | vrijdag 29 mei 2009
Toen Remco Veldhuis en Richard Kemper in 2003 met hun eerste single ‘Ik wou dat ik jou was’ niet van de radio af waren te slaan, moest Tjan er maar weinig van hebben. Hij volgde Acda & De Munnik al toen die hun eerste cd nog moesten opnemen en hoorde en zag in Veldhuis & Kemper slechts vlotte reclamejongens met nog niet half het talent van ‘the real thing’, die schaamteloos en nogal overbodig de copycat uithingen. ‘Ik wou dat ik Thomas en jij Paul was’, had wat hem betreft zo maar een regeltje uit de desondanks uiterst succesvolle hit kunnen zijn.

Maar dingen veranderen. Acda & De Munnik bevinden zich momenteel niet in hun meest sprankelende fase, en dan drukt Tjan zich nog voorzichtig uit. De laatste cd, het wat navelstaarderige Nachtmuziek, is niet briljant en kabbelt wat voort, en ook in het theater lijkt het vuur gedoofd en liggen de wolven vervaarlijk grommend op de loer. En juist wat bij Thomas en Paul in grote mate ontbreekt, is bij Veldhuis & Kemper in overvloed aanwezig: focus en bovenal plezier in wat je doet. De cd We moeten praten toonde dat al aan, en het gelijknamige theaterprogramma neemt ook het laatste restje twijfel weg: Veldhuis & Kemper zijn goed bezig.

Nog steeds klinken zo nu en dan de invloeden van Acda & De Munnik door. In de arrangementen (‘Een week’!) en in de samenzang bijvoorbeeld, die hoewel minder geraffineerd minstens zo doeltreffend is. En om dat laatste draait het wat Tjan betreft: Veldhuis & Kemper schoten voige week vrijdag de hele avond raak. Met hun goed geplaatste en zorgvuldig geformuleerde grappen, met hun scherpe observaties (over de all inclusive vakantie naar de Robinson Club bijvoorbeeld), met Veldhuis’ terloopse imitaties en met de fraaie liedjes. Dat is geen toeval maar vakmanschap. En vakvrouwschap, want uitgerekend in een programma dat gaat over relatieproblemen en de rol van man en vrouw, worden de heren terzijde gestaan door twee verbluffend goede muzikantes: de zwangere bassiste Lydia van der Meer (die bij toerbeurt met Phaedra Kwant meespeelt) en percussioniste Wieke Garcia. Muzikaal én vocaal staan deze dames zonder meer hun mannetje.

Terug naar de heren. Goed, het zijn geen uitmuntende acteurs, niet alles is even oorspronkelijk (de trucker die langzaam doordraait wanneer de kroppen sla die hij vervoert tegen hem beginnen te praten is bijvoorbeeld schatplichtig aan Hans Teeuwen, en dat het leven kut is, is ook door Jeroen van Merwijk al eens bezongen), de tekst van ‘Zij aan zij’ is foeilelijk en blijft achter bij de rest van het songmateriaal (jammer!) en het verhaal dat de kapstok van de avond vormt had wat Tjan betreft achterwege mogen blijven, maar verder is We moeten praten een goed gemaakt en overduidelijk met heel veel plezier gebracht programma, en dat is ook wat waard – om niet te zeggen dat Veldhuis & Kemper Tjan hiermee met glans voor zich hebben weten te winnen. Erg goed!
Rapportcijfer: 8+

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Theater en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Veldhuis & Kemper overtuigen

  1. Johan zegt:

    Ik had dezelfde indruk van het duo als jij in het begin: een A&DM-imitatie, niet meer dan dat.
    Kan ze niet echt beoordelen, omdat ik ze nog niet in het theater heb gezien. Máár ik zag ze bij Ruby Wax (Net5) en toen bleken ze verdomd grappig te zijn. Ik zal ze ook eens een kans geven in het theater.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s