Ambities Kees Torn in rook op

Kees Torn | Einde verhaal | Idea, Soest | vrijdag 20 februari 2009
Hij rookt zijn sigaartje (in een eigen rookruimte dit keer), schenkt zichzelf regelmatig in uit een cadeau gekregen fles whisky, zingt zijn liedjes (meestal twee aan twee) en wisselt die af met puntdichtjes en korte anekdotes die zich kenmerken door de quasi-stuntelige presentatie en die typische Torn-logica. Kortom: Einde verhaal, het achtste programma van Kees Torn, doet sterk denken aan de wijze waarop hij vijftien jaar geleden het Leids Cabaret Festval won. Dat hij met zijn vorige voorstelling, Dood en verderf, de prestigieuze Poelifinario (de prijs voor het beste cabaretprogramma) in de wacht sleepte, doet de gelauwerde cabaretier enigszins lacherig af als een ongelukje: ‘omdat het toevallig over de dood ging, denk ik.’

Torn hoeft niet meer zo nodig: de buit is binnen. Want wat als hij straks nog zo’n prijs wint? Voor je het weet sta je in Carré, en dat is overduidelijk niet zijn bedoeling. Helaas is ook het materiaal in Einde verhaal minder sterk dan in zijn vorige programma’s. In de liedjes, waarin Torn het vooral dicht bij huis zoekt, lijkt het rijm minder inventief en virtuoos en de muziek weinig onderscheidend. Ook de gesproken teksten zijn (enkele uitzonderingen daargelaten) minder scherp en hilarisch. Er blijft evenwel nog genoeg te genieten over, want zelfs een flauwe grap als ‘ik heb hier een dichtbundeltje, maar het kan open’ brengt Torn sterk – jammer dat de gedichten in dit bundeltje, die hij op basis van bekende dichtregels schreef, een beetje gemakzuchtig aan doen. Of zijn de verwachtingen eenvoudigweg te hoog gespannen?

Tijdens een van de rookpauzes klinkt ‘Winterdorp’ van Drs. P., een eveneens sigaarrokende liedjessmid aan wie het materiaal van Torn regelmatig doet denken. ‘Waarom zou ik meer moeten doen dan dit: mijn liedjes zingen,’ lijkt hij te willen zeggen als hij tijdens het roken genoegzaam de zaal in kijkt – en inderdaad, Torn dicht minstens op hetzelfde niveau als de bewierookte doctorandus. Hij legt zijn sigaar weg, kruipt weer achter de vleugel en speelt het uitro mee, om daarna op dezelfde voet verder te gaan: met frivole, zorgvuldig geconstrueerde teksten. Met de vorm is niets mis, maar inhoudelijk stelt Einde verhaal teleur. Slechts wanneer Kees Torn terugkijkt op zijn jeugd – zoals Polzer doet in ‘Winterdorp’ – geeft hij zichzelf enigszins bloot. En dat doet na het zeer persoonlijke Dood en verderf nogal zuinig aan. Het zal zijn Zeeuwse afkomst zijn…
Rapportcijfer: 7+

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Theater en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Ambities Kees Torn in rook op

  1. Die flauwe grap zit wel in de categorie die ik meestal erg mooi vindt, kort en krachtig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s