Klaagzang over Herfstlied

Even dacht Tjan nog dat het misschien een beetje teveel ‘four seasons in one day’ zou zijn om in de winter, met de lente in je donder en bij zomerse temperaturen een boek te lezen dat Herfstlied heet. Want om maar meteen met de deur in huis te vallen: aan de rand van een Egyptisch zwembad schrok Tjan zich wezenloos van de fouten waarop hij in deze in ‘zijn’ Leiden spelende nieuwe thriller van Simone van der Vlugt stuitte.

Allereerst moet gezegd dat Tjan het plot van Herfstlied niet bijster sterk vond (dat veel van de personages elkaar blijken te kennen zonder dat ze dat van elkaar weten heeft iets weg van een noodgreep), en dat hij halverwege al op zijn Hollandse klompen aanvoelde wie ‘het’ gedaan had (geen goede zaak in een whodunnit). Daarnaast heeft Tjan weinig op met de overdosis doorneuzelende Bouquet-reeksromantiek en de in zijn ogen enigszins truttige schrijfstijl van Van der Vlugt. Maar goed, dat is allemaal een kwestie van smaak, smaken verschillen nu eenmaal en waarschijnlijk behoort Tjan ook niet direct tot de beoogde doelgroep.

Minder arbitrair, maar nog altijd jureerbaar, is het gebrek aan waarschijnlijkheid van sommige verhaalelementen. Is het waarschijnlijk dat een journaliste die al jaren verantwoordelijk is voor de boekenpagina van haar krant wanneer een man zich aan haar voorstelt diens naam niet herkent als die van een belangrijke uitgever? Is het waarschijnlijk dat zij het visitekaartje van deze man tijdens een gesprek waarin sprake is van wederzijdse avances ongelezen in haar zak stopt en pas de volgende dag bij de wasmachine weer tegenkomt – om dan dus tot haar schrik te ontdekken dat hij uitgever is? Is het waarschijnlijk dat er in een overzichtelijk provinciestadje als Leiden een onbekend meisje na een aanrijding (waarbij de dader zelfs is doorgereden) buiten bewustzijn in het LUMC belandt, en een rechercheur hiervan de volgende ochtend niet op de hoogte is en desgevraagd zelfs verklaart dat er geen meldingen over 16-jarige meisjes zijn binnengekomen? Nee, denkt Tjan. En zo kan hij nog wel even doorgaan: de wijze waarop hoofdpersoon Nadine zich de naam van docent Ruben herinnert, lijkt hem behalve voor een alzheimer-patient weinig natuurlijk (in plaats van zich af te vragen hoe de docent heet, hoeft Nadine zich immers slechts af te vragen of hij Ruben heet: de open vraag in het boek zou een eenvoudige ja/nee-vraag moeten zijn), evenals de handelswijze van Eelco, die klakkeloos doet wat een anonieme bedreiger van hem vraagt en een relatie zonder uitleg laat doodbloeden, terwijl niets telefonisch contact en overleg met zijn geliefde in de weg stond. Maar goed, daar moet u het boek zelf maar voor lezen – dan kunt u zich met Tjan ook afvragen of iemand die zo diep in de shit zit als Nadine (geliefde de avond ervoor vermoord, dochter vechtend voor haar leven en buiten bewustzijn op de intensive care) op dat moment daadwerkelijk trek heeft in twee broodjes filet americain en een kom tomatensoep.

Herfstlied bevat ook teveel aperte fouten, en met name die zorgden ervoor dat Tjan zich als lezer niet serieus genomen voelde en hij een neiging het boek met een boogje in het zwembad te keilen meer dan eens moest onderdrukken – maar: hij heeft de thriller uitgelezen, en dat hadden de medewerkers van uitgeverij Ambo|Anthos misschien ook wat zorgvuldiger moeten doen. Zo is er op de krantenredactie om 10.00 uur contact met een persvoorlichter van de politie, doet iedereen daarna nog even zijn eigen ding, waarna om 9.30 uur de redactievergadering begint. Dochter Mariëlle gaat met vrienden de hele dag naar het strand (ze eet daar wel een patatje, zegt ze nog), maar belt in de loop van de middag desondanks haar moeder om te melden dat ze (nota bene: thuis) met onverwacht bezoek op haar zit te wachten. Deze moeder vraagt zich af of haar dochter de avond tevoren wellicht bij Ruben was – terwijl ze diezelfde Ruben die betreffende avond op het Boekenbal was tegengekomen. Debutante Nadine van Mourik deelt bij de presentatie van haar boek al haar presentexemplaren uit (bij een eventuele herdruk krijgt ze wel weer een paar nieuwe, redeneert ze), maar heeft later (van een herdruk is dan nog geen sprake) opeens weer genoeg eigen exemplaren om er een ‘professionele waaier’ mee te vormen. Bij de Leidse boekhandel Kooyker kennen ze de eveneens Leidse Van Mourik en haar boek niet (dûh), maar vinden ze het goed dat ze een keertje komt signeren – terwijl uitgeefster Cynthia Goudriaan reeds bij het verschijnen van Littekens een signeersessie bij Kooyker had geregeld. En ‘Wat hij met haar wilde bespreken zal ze nooit weten’ is – hoewel clichématig – dramatisch dan misschien wel leuk, maar slaat nergens op als het laatste gesprek tussen ‘hem’ en ‘haar’ in het boek twee pagina’s beslaat, waarin uitermate duidelijk wordt wat hij met haar te bespreken had.

Het is voor wie Herfstlied niet gelezen heeft misschien allemaal wat lastig te volgen, maar een laatste voorbeeld moet toch duidelijk aantonen dat het een uitermate slordig boek betreft. Een van de personages heet Eelco van Ravensberg. Op pagina 104 heet hij plots Van Ravenstein. Au! En waar hij als hij in boek wordt geïntroduceerd 37 jaar is, is hij een paar maanden later plots 39 jaar oud. Tjan rests his case…

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Varia en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Klaagzang over Herfstlied

  1. Anoniem zegt:

    Toch vonden wij het leuk om te lezen omdat het ook nog over Leiden gaat
    Liefs M

  2. karin zegt:

    heb t boek na een paar hoofdstukken weg gelegd – vond het niets. heb van die fouten die hier worden op gesomd niks mee gekregen. ernstig. je betaald er toch twee tientjes voor…

  3. Simone van der Vllugt zegt:

    Beste Tjan, bedankt voor je kritische blik op mijn boek Herfstlied. Niet dat het leuk is om kritiek te krijgen, maar op een aantal punten heb je gewoon gelijk. Niet alles (je kan natuurlijk best bij Kooyker én Scheltema signeren; nergens staat dat dat op dezelfde dag plaatsvindt. En Mariëlle kanook best naar het strand gaan en wat eerder thuiskomen dan Nadine verwacht). Maar goed, dat zijn niet zulke belangrijke punten.
    De foutjes over bijvoorbeeld de aanvangstijd van de vergadering en Eelco’s achternaam heb ik doorgegeven aan mijn uitgever en zullen er in de volgende druk uit zijn.
    Zo zie je, je wordt als lezer juist bijzonder serieus genomen.
    vriendelijke groet,
    Simone van der Vlugt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s