Veelvraat Van Kooten is happy

Kasper van Kooten | Veelvraat | De Kleine Komedie, Amsterdam | woensdag 29 oktober 2008 (premièreweek)
Na de cabaretprogramma’s Lijfspreuk en Geestdrift en de liedjesshow Zangzaad, is Veelvraat de vierde theatervoorstelling van zanger, drummer, acteur en cabaretier Kasper van Kooten. ‘Ik geniet ervan dat ik van alles een beetje kan,’ zingt hij in het titelnummer. Van Kooten wil liever niet kiezen, en het moet gezegd, op de meeste terreinen kan hij redelijk tot goed uit de voeten: hij speelt aardig piano, leuk gitaar en hij zingt ook acceptabel. Gelukkig ligt de nadruk in Veelvraat evenwel op het gesproken woord, want de ‘creatieve wervelwind’ is een goed observator, die zijn blik op de wereld om hem heen op het podium uitstekend weet te verwoorden.

Het programma begint sterk. Met behulp van rake imitaties en terloopse typetjes legt Van Kooten uit dat er vandaag de dag welhaast meer middelen zijn om te communiceren, dan dat er woorden zijn waarmee daadwerkelijk van gedachten kan worden gewisseld. Echt sprake van communicatie is er nog maar zelden, aldus de 36-jarige nostalgisch terugkijkende romanticus. Hij durft zijn 06-nummer niet meer aan een ‘meiske’ te geven, uit angst om vervolgens ‘kapot geëmoticond’ te worden door het betreffende ‘chickie’. Het heeft iets ouwelullerigs, de verbazing waarmee Van Kooten naar het wereldwijde web kijkt, waarin men al ‘googeloerend’ zijn weg vindt. Sommige scenes duren naarmate de avond vordert net iets te lang (mannen met kinderwens, bijvoorbeeld), of zijn net een fractie te prekerig van toon (‘Nederlanders zijn teveel bezig met zeuren en afkeuren, terwijl het zo goed gaat’), maar over het geheel levert Van Kooten met Veelvraat een zeer sympathiek én onderhoudend programma af.

Slechts de vier liedjes (waaronder een matige eigentijdse variatie op Sonnevelds ‘Het dorp’) blijven – en dan met name tekstueel – achter bij de rest van het programma, en het is dan ook als tekstdichter dat het oog van de veelvraat groter blijkt dan de maag. Metrisch is het allemaal niet best en Van Kooten bedient zich te vaak van al te voor de hand liggende rijmwoorden en stoplappen. Het slotnummer over de liefde van een kersverse oom voor zijn pasgeboren nichtje mag dan nog zo oprecht zijn, als liedje is het op z’n best onbeholpen te noemen. Jammer, hoe happy de angstvallig keuzes vermijdende Van Kooten ook zegt te zijn met zijn veelzijdige carrière. En ja, dat is ook wat waard, zo leerde een bejaarde Spaanse taxichauffeur hem tijdens een enerverende rit door Barcelona: ‘If you’re not happy, then fuck off.’
Rapportcijfer: 7,5

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Theater en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s