Kayak viert verjaardagsfeestje virtuoos

Kayak & friends | Paradiso, Amsterdam | dinsdag 7 oktober 2008
Het verhaal is hier al vaker verteld: als twaallfjarig jochie kocht Tjan in 1981 zijn allereerste lp: Periscope Life van Kayak. Later dat jaar zou de band de peddels in de wilgen hangen. In 2000 woonde Tjan het eerste concert van de reïncarnatie van Kayak bij: in de Amsterdamse poptempel Paradiso werd de comeback-cd Close To The Fire gepresenteerd. De afgelopen jaren deed de rockformatie ondanks een aantal bezettingswisselingen – zowel oude bekenden als nieuwkomers kwamen en vertrokken – veelvuldig van zich spreken, middels nieuwe cd’s en talloze zeer gevarieerde optredens (van het intieme ‘Kayakoustic’ tot de grootschalige rockopera’s rond de tovenaar Merlijn en de ziener Nostradamus). De dit jaar verschenen cd Coming Up For Air behoort met z’n krachtige en compacte songs onbetwist tot de hoogtepunten uit de indrukwekkende discografie van Kayak.

Gisteravond meerde Kayak opnieuw aan in Paradiso, dit keer om zijn 35ste verjaardag te vieren. Ter gelegenheid van het jubileum werden er opnamen gemaakt voor een later dit jaar te verschijnen dvd. De vele camera’s zorgden ervoor dat de zevenkoppige band misschien een tikje meer gespannen en de performance iets minder spontaan was, maar de muzikanten speelden uitermate zorgvuldig en de sublieme zang van Edward Reekers en Cindy Oudshoorn was loepzuiver, krachtig en waar nodig emotioneel. De solide ritmesectie stond ook nu weer als een huis, de beide gitaristen speelden, net als toetsenist en componist Ton Scherpenzeel ronduit virtuoos. Wat het gespeelde repertoire betreft lag de nadruk op de laatste cd. Van het alleroudste materiaal werd een medley gespeeld, terwijl van de tussenliggende platen af en toe een nummer ten gehore werd gebracht. Ruim vertegenwoordigd was de rockopera Nostradamus, waarbij Kayak vergezeld werd door een aantal leden van de oorspronkelijke cast (waaronder Syb van der Ploeg en net-niet-Evita Marjolein Teepen). Voor ‘Close To The Fire’ betrad een percussiegroep het podium, die het opzwepende ritme van de song kracht bijzette.

Het was, kortom, een mooi en memorabel optreden, waarin constant op een extreem hoog niveau werd gemusiceerd. Dat maakt het niet eenvoudig om nog hoogtepunten te benoemen. Wat Tjan betreft hoort daar – naast ‘When The Seer Looks Away’, ‘Where Do We Go From Here’, ‘Niniane’ en ‘Freezing’ – in elk geval ‘Sad To Say Farewell’ bij, maar misschien is dát wel omdat dat een track van zijn allereerste zelf gekochte langspeelplaat is…
Rapportcijfer: 9+

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s