Carrack mist kansen in Carré

Paul Carrack | Carré, Amsterdam | Vrijdag 26 september 2008
In een voor ongeveer twee derde gevuld Carré betrad om acht uur niet Paul Carrack, maar een uit Amerika ingevlogen, tamelijk rare kwibus het podium. Naar eigen zeggen was de vreemde snoeshaan (zijn naam is Tjan niet te weten gekomen, maar het moet gezegd dat hij daar ook niet erg zijn best voor heeft gedaan) een singersongwriter – het euvel was alleen dat de zonderlinge snuiter niet kon zingen en dat zijn songmateriaal uitermate belabberd was – om over zijn basale gitaarspel maar helemaal te zwijgen. Strontvervelend. Pas om negen uur kwam Paul Carrack op: een kleine man met een grote stem en een voorraad hits waarmee hij met gemak een avond kan vullen. En dat was precies wat hij zou gaan doen. Carrack (ex-Ace, ex-Squeeze, ex-Mike & The Mechanics en nu vooral solo actief) begon het optreden in zijn eentje achter de piano met ‘Eyes Of Blue’. Het stemgeluid van de Brit is fenomenaal, zijn timing heerlijk, maar waarom moesten er nou weer van die goedkope, volslagen overbodige nep-strijkers achter die piano worden geplakt? Wat Tjan betreft de eerste van een reeks vragen die nog net niet tot ergernis leidden, maar die wel aangeven dat het concert niet helemaal werd wat Tjan ervan gehoopt had.

Waarom miste de geluidsman nagenoeg alle gitaarsolo’s, en vergat hij meer dan eens de goede zangmicrofoon open te schuiven? Waarom moest er in bijna elk nummer volslagen overbodige computerpercussie meelopen, die weliswaar de vaart erin hield, maar alle soul uit de show haalde? Wat deed die zangeres (die eruit zag als een Kruidvat-verkoopster in een karaokebar – en jammer genoeg ook ongeveer zo klonk) op het podium, afgezien van onbeholpen heupwiegen? Waarom wekte het merendeel van de nors voor zich uitkijkende, chronisch kauwgom kauwende en/of hooguit minzaam glimlachende bandleden de indruk dat ze helemaal geen zin hadden om vanavond in Carré op te treden? Zou Paul Carrack die enorm kitscherige versie van ‘Love Will Keep Us Alive’ (dat hij eigenlijk voor de Eagles schreef) zelf wél mooi en dus niet over de top vinden? En nou eerlijk: écht niet!? Waarom waren alle arrangementen van begin tot eind volledig dichtgesmeerd? Zou het onvermijdelijk zijn dat je vanachter je zonnebril zo nu en dan de automatische piloot inschakelt als je al meer dan twintig jaar dezelfde liedjes zingt? WAAROM STAAT DIE TROMPET ZO GODVERGETEN HARD? En waarom tocht het eigenlijk altijd zo in Carré…?

Van die dingen. Paul Carrack is een geweldige zanger, maar het optreden in Carré maakte op Tjan een uitermate ongeïnspireerde indruk. Een nogal matte en matige (en tochtige) avond dus, die uitpuilde van de gemiste kansen. Doodzonde!
Rapportcijfer: 6,5

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s