Voor elk wat wils in potentiële klassieker

C3 | 3D | Oude Luxor, Rotterdam | zondag 30 maart 2008 (première)
Nog voor de voorstelling begint is Kees Torn de eerste die – gehuld in ballet-tutu – in een onderonsje met het publiek zijn bedenkingen omtrent de show van vanavond kenbaar maakt. Hij verontschuldigt zich op voorhand voor het bedenkelijke niveau ervan, maar ja, hij kan nu eenmaal moeilijk nee zeggen als vrienden hem iets vragen. Later zullen ook Mike Boddé (als bekende Nederlander geeft hij anderen graag de ruimte om bij wijze van stage aan zijn zijde warm te draaien) en Onno Innemee (naar eigen zeggen de grote man achter de successen van Torn en Boddé) hun visie op C3 te berde brengen. 3D is het veelzijdige geesteskind van een bijzonder samenwerkingsverband tussen drie bevriende maar totaal uiteenlopende cabaretiers: de virtuoze woordkunstenaar Kees Torn, de muzikale lomperik Mike Boddé en de clowneske bekkentrekker Onno Innemee. In het programma, dat zondag in Rotterdam in première ging, gaat het dan ook alle kanten op: van regelrechte meligheid en platvloerse ongein, tot nummers waarin taalgevoel en muzikaliteit de boventoon voeren.

Meesterlijk zijn de scènes waarin de verschillen tussen de leden van het trio worden uitgebuit en de heren elkaar vliegen afvangen als het om hun persoonlijke eigenschappen of talenten gaat. Bijvoorbeeld als de depressie van Boddé ter sprake komt, hij het verhaal over zijn overleden broertje vertelt, maar daarin steeds wordt onderbroken door taalkundig gemierenneuk van Onno Innemee. Later is Innemee zelf aan de beurt, wanneer hij vol overgave een pseudo-gevoelig liedje zingt dat dermate vol clichés zit, dat Torn en Boddé al tijdens het intro de slappe lach krijgen. Gedrieën rekenen de cabaretiers af met een aantal vakbroeders, van wie Guido Weyers het het zwaarst te verduren krijgt: op niet mis te verstane, welhaast vileine wijze betichten ze hem van plagiaat. En zo volgen de nummers elkaar in hoog tempo op, waarbij de ene scène het bedenkelijke niveau van puberale grappenmakerij op poep- en piesniveau nauwelijks weet te ontstijgen, terwijl Boddé direct daarna een vooral muzikaal erg sterk nummer over de rol van man en vrouw met betrekking tot het wereldleed ten gehore brengt. Een indrukwekkend quatre mains-stukje Bach wordt niet geschuwd, maar Onno en Kees hijsen zich net zo makkelijk in een smurfenpak om met Mike mee te smurfen tijdens diens anti-Vader Abraham-lied. Retemelig, maar o zo leuk! En wat te denken van het nummer waarin drie spasten in elektrische rolstoel zich beklagen over het feit dat er zo vaak hoedje wip-verslagen op tv zijn? Of deze bizarre ‘sketch’, die op z’n zachtst gezegd nogal over de top is, ook in Roermond gespeeld kan worden, valt nog te bezien: het publiek schijnt daar om minder de zaal te verlaten…

3D is variété in de letterlijke betekenis van het woord. Het programma heeft het in zich om, net als bijvoorbeeld De fiets van Marleen van Ajuinen & Look, Sex van de Vliegende Panters en Heist van Teeuwen & Smeenk, zo’n klassieker te worden die elke cabaretliefhebber simpelweg gezien moet hebben. Deze zeer afwisselende Mike, Kees & Onno Show vliegt voorbij, verveelt – afgezien van het soms wat te grote spel van pias Innemee – geen moment, en is in zijn grenzeloze aanstekelijkheid ontzettend om te lachen. Leuk!
Rapportcijfer: 8

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Theater. Bookmark de permalink .

Een reactie op Voor elk wat wils in potentiële klassieker

  1. Johan zegt:

    Ik las ook al een lovende recensie in het AD. Eens kijken of ze Hengelo nog aandoen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s