Mannen in dubio

Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten | Prediker & Hooglied | Stadsschouwburg Velsen, IJmuiden | donderdag 21 december 2006 (première)
Na de Mannen-trilogie en het alom bejubelde Antiquariaat Oblomow staan Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten de komende maanden in het theater met de voorstelling Prediker & Hooglied. Zoals gebruikelijk waren de teksten en de prestaties op het podium vanavond tijdens de première van hoog niveau. Wat de twee met dit programma duidelijk wilden maken kwam echter niet helemaal uit de verf, te meer omdat ook de titel hierover nauwelijks meer duidelijkheid verschaft: het advocatenduo Rob Prediker en John Hooglied, waarover de voorstelling aanvankelijk zou gaan, is in de aanloop naar de première blijbaar gesneuveld. Tjan waagt desondanks een poging.

Erik en Diederik ontmoeten elkaar op een zonnige dag in het park. Erik werkt een stapel achterstallige post weg, en Diederik – met kinderwagen – hoopt er als kersverse, uitgebluste vader van 45 wat rust te vinden. Bij de post zit een aan het theaterduo Muiswinkel & Van Vleuten gerichte uitnodiging om de Nederlandse kolonie in Australië te komen vermaken met een programma over het Nederland van nu, waarbij ook ‘best gelachen’ mag worden. Als aan het einde van de voorstelling de wegen van de twee zich scheiden, zijn ze het er – zonder dat ze er met zoveel woorden over hebben gesproken – over eens: ze gaan niet op deze uitnodiging in.

De scenes en liedjes in Prediker & Hooglied zouden dus moeten fungeren als de argumenten voor deze unanieme beslissing, maar helaas hangen ze daarvoor net iets teveel als los zand aan elkaar. Prachtig is het zogenaamd uit een musical afkomstige lied waarin Vincent van Gogh, overigens meesterlijk rijmend met Franse plaatsnamen en titels van schilderijen, voor een leeg doek staat en aan zijn broer Theo uitlegt dat hij op dit moment nog kan schilderen wat hij wil. Hilarisch is de daarop volgende scene, waarin de producent van deze musical de theatermaker verzoekt om de voorstelling in anderhalve week om te bouwen naar een musical over Rembrandt,  omdat hij qua merchandise en in zijn mediaoffensief bij vergissing had ingezet op ‘die andere schilder’. En ronduit imponerend is de reprise van het lied van Van Gogh, dit keer over ‘die andere Theo’ en de vraag of we in dit land nog wel kunnen zeggen wat we willen. Als Van Muiswinkel en passant uitlegt dat een begrip als ‘de moord op Theo van Gogh’ tot een holle frase is verworden, en dit op indrukwekkende wijze aantoont door het feitelijke relaas van de ijzingwekkende liquidatie van de filmmaker nog eens op te lepelen, is de zaal – terecht – muisstil.

Het decor doet denken aan een schilderij van Van Gogh, maar de muziektent lijkt regelrecht afkomstig uit het Amsterdamse Oosterpark, het park waar Mohammed B. werd ingerekend en waar ook het monument voor Theo van Gogh zal komen te staan. Ook de onvermijdelijke typetjes die tijdens het programma in dit park opduiken tonen, zij het stukken gratuiter, de gekte van deze tijd aan, een tijd die nog in weinig lijkt op de zo rustige tijd van Frits van Turenhout, Simon Carmiggelt en Toon Hermans, waarin de gelukszoekers van weleer Nederland verlieten en naar Australië emigreerden. Het Nederland van nu is het Nederland van toen niet meer, zo luidt de conclusie van het duo, dat zich daarbij tevens de vraag stelt of het wel de taak van de cabaretier is om dergelijke veranderingen te duiden.

In Prediker & Hooglied zijn de typetjes en de zoals gebruikelijk knappe imitaties van Van Muiswinkel en Van Vleuten er soms teveel met de haren bijgesleept (een scene rond Steve Irwin bijvoorbeeld). In veel opzichten vormen ze ook een herhalingsoefening, zoals de twee zich tijdens discussies ook in de wederzijdse steken onder water op inmiddels wel heel bekend terrein begeven. De kloof tussen de veelal wat brave en vrijblijvende humor – die in dit programma de overhand heeft -, en de schrijnende scenes over de moord op Theo van Gogh, wordt vooral bij gebrek aan een duidelijke kapstok niet overbrugd. Zo uiteenlopend als de bijbelboeken Prediker en Hooglied zijn, zo uiteenlopend zijn ook de twee gedachten waarop dit nieuwe programma hinkt. Een echte vuist weet het ervaren duo hierdoor jammer genoeg niet te maken.
Rapportcijfer: 7,5

Over Tjan

Neerlandicus, columnist, redacteur, copy- en ghostwriter. Blogt op onregelmatige basis over alles en niets, ongeremd en soms ook ongerijmd.
Dit bericht werd geplaatst in Theater. Bookmark de permalink .

4 reacties op Mannen in dubio

  1. Johan zegt:

    Hmm, jammer. Toch ga ik er volgend jaar met plezier naar toe.

  2. Tjan zelf zegt:

    @Johan: Ik denk dat de heren nog een beetje worstelden met de structuur van hun programma. ’t Was desondanks hoe dan ook een leuke avond, hoor!

  3. Ik denk ook dat het programma nog moet groeien dat is vaak zo he.
    Ook voor jullie een hele kerst en geniet even van de vrije dagen.

  4. Tjan zelf zegt:

    @Glibber: Een hele kerst? Dat gaat vast lukken! ;-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s