Te Koop: De Pier

De Pier in Scheveningen in volle glorie. Wie biedt?

Tijdens de Tweede Wereldoorlog, in 1943, brandde de eerste versie van de Scheveningse Pier volledig af. In 1959 werd, iets noordelijker, begonnen met de bouw van de huidige Pier, die in 1991 voor het symbolische bedrag van 1 gulden in handen kwam van het Van der Valk-concern. Vorige week werd duidelijk dat het restaurant en het casino die op de Pier gevestigd zijn meer kosten dan ze opleveren, wat ongetwijfeld vooral te maken heeft met het onderhoud dat dit bijzondere bouwwerk vergt. De Pier staat nu te koop. Tjan heeft geen interesse, maar nam woensdag met zijn camera in Scheveningen nog wel even een kijkje.

Ondanks het mooie weer is het rustig in Scheveningen. Op De Pier is het zelfs een dooie boel. 'Zo dood als De Pier' - een nieuw Haags gezegde?

De 300 meter lange dakpromenade vanaf de landzijde.

Een kijkje in de kelder.

Een stijgende lijn. Omdat dat ook voor de verliescijfers geldt en omdat de palen niet sterk genoeg zijn om een extra laag met hotelkamers te dragen, heeft Van der Valk De Pier te koop gezet.

Het restaurant en het casino zijn gehuisvest in een ufo-achtig paviljoen.

De karakteristieke uitkijktoren van De Pier is nog altijd gratis toegankelijk. Zou dat met een nieuwe eigenaar zo blijven?

Draagkrachtige koper gezocht...

De trappen rond de toren naar het uitkijkplatform tellen zo'n 300 treden.

De elementen doen hun werk, met veel achterstallig onderhoud tot gevolg. 'Een leuk projectje voor de handige klusser,' zegt de makelaar dan waarschijnlijk.

De Pier en het strand van Scheveningen vanaf de toren.

Bonte avond bij De Ploeg

De Ploeg | 2012 – De Ploeg danst op de vulkaan | Leidse Schouwburg, Leiden | woensdag 21 maart 2012 (try-out)
Absurdistisch, cartoonesk, onsamenhangend, lollig… De Ploeg reist weer door het land, dit keer in een kleinere samenstelling dan ooit. Na een visueel fraaie openingsscène, waarin vier biggetjes zich – banjerend tussen rokende puinhopen – verbouwereerd lijken af te vragen hoe hun huisje van steen nu toch zo maar kon instorten, is het tijd voor de traditionele ontbijtscène van de familie Van der Ploeg. Het duurt even voor de leden van het gelukkige gezinnetje in de gaten hebben dat één van de drie kinderen ontbreekt: Buck is weg. Waar hij gebleven is wordt niet helemaal duidelijk, want er zijn belangrijkere zaken te bespreken: Broer en Berry hebben op school van meester Van Veen te horen gekregen dat het einde van de wereld in aantocht is.

Als de bonte stoet aan scènes die volgen iets duidelijk moet maken, dan is het wel dat de voorspelling van de Maya’s (‘de uitvinders van de mayanaise’) niet al te letterlijk moet worden genomen: iedereen leeft in zijn eigen wereld, en al die werelden vergaan elk op hun eigen manier: door de mysterieuze verdwijning van een zoon – zelfs als het maar om Buck gaat -, door een faillissement of door dementie. Leef nu, is de boodschap van De Ploeg, want van Bat-, Spider-, Superman en Mega Mindy hoeven we het niet te hebben, zoals een nogal melige vergadering van deze superhelden pijnlijk duidelijk maakt. En in een al even melige parodie op de hitserie 24 blijkt zelfs Jack Bauer niet in staat jouw wereld te redden wanneer het einde nadert.

Hoewel Joep van Deudekom dit keer ontbreekt, zorgen de twee overige NUHR-leden Viggo Waas (Berry) en Peter Heerschop (Broer) er samen met hun vaste Ploeg-genoten Titus Tiel Groenestege (Map), Han Römer (Pap) en Genio de Groot (Nonkel) voor dat de liefhebbers van De Ploeg in 2012 – De Ploeg danst op de vulkaan weer ruimschoots aan hun trekken komen. In de overduidelijk grotendeels tijdens repetities in de oefenruimte ontstane voorstelling trapt het vijftal vooral heel veel lol, en misschien is dat ook wel de beste manier om de dagen die ons nog resten resten te slijten: met een bonte avond en dansend op de vulkaan.
Rapportcijfer: 7,5

Nieuwe column: Reprise

Deze week in Steeksleutels, Tjan’s column in de Leidse edities van het Witte Weekblad: ‘Het doek valt voor het LAKtheater’, kopten de media even woordspelerig als misplaatst. Het LAK is namelijk een vlakkevloertheater en beschikt niet eens over een traditioneel gordijn. ‘De lichten doven.’ Dat is de beeldspraak die het theater koos om de onheilstijding in te verpakken, want dat het LAK na 66 jaar ophoudt te bestaan lijkt onafwendbaar. Of zou een enthousiast ontvangen en veelvuldig ondertekende petitie van GroenLinks het tij nog weten te keren? Klik hier om de nieuwe Steeksleutels te lezen…

Kieskeurig

Bij Tjan prijkt geen NEE/JA of NEE/NEE-sticker op de voordeur. Hij zegt twee keer volmondig JA. Die tweede JA spreekt voor zich: als je zelf wekelijks in een huis-aan-huiskrant schrijft, wil je in elk geval toch je eigen krantje op de mat vinden. De eerste JA, waarin wordt toegestemd in de ontvangst van wekelijks tientallen ongeadresseerde reclamefoldertjes, is misschien minder vanzelfsprekend. Toch bladert Tjan, als hij er tijd voor heeft, die reclame met plezier door. Hij vindt het als kieskeurige en prijsbewuste consument prettig om te weten wat er te koop is. In de wereld in het algemeen, maar in de winkels in zijn stad en regio in het bijzonder.

Het viel Tjan al eerder op, maar nog nooit zo duidelijk als deze week: zoveel is er voor een kieskeurige consument namelijk helemaal niet meer te kiezen. Vaak bepalen producenten wat er in de aanbieding is, en zie je dat dezelfde producten door verschillende aanbieders onder de aandacht worden gebracht. Soms ook blijken winkels wel heel duidelijk tot dezelfde moedermaatschappij te behoren, zoals MyCom, Dixons en Dynabyte. Veel duidelijker dan met onderstaande foto, van drie advertenties voor een ‘Stijlvolle desktop voor het hele gezin’ (zelfs de tekst is identiek), kan Tjan het niet illustreren. In de foldertjes van de drie pc-winkels van deze week vindt u tevens twee Acer-laptops, een Linksys-router van Cisco, Sony e-readers en een externe harde schijf van Seagate – allemaal met dezelfde afbeelding en allemaal voor dezelfde prijs…

Nieuwe column: Cijferfetisjisme

Deze week in Steeksleutels, Tjan’s column in de Leidse edities van het Witte Weekblad: Hoewel Tjan een man van letters, woorden en zinnen is, is hij ook gek op cijfertjes. Ook statistische onderzoeken vertellen immers vaak een verhaal, waarvoor je alleen een beetje tussen de dataregeltjes door moet lezen. Soms kent zo’n verhaal een happy end dat niemand aan zag komen. Neem nu het onderzoek dat Deloitte deed naar het lokale vestigingsklimaat voor ondernemers. Dat kreeg met Leiden een toch wel heel verrassende ‘winnaar’. Klik hier om de nieuwe Steeksleutels te lezen…

De Groenoordhal – Voor de laatste keer het dak eraf!

De Leidse Groenoordhal, die net als Tjan in 1969 het leven zag, wordt momenteel na meer dan veertig jaar trouwe dienst gesloopt. De voormalige veehal bleek niet te exploiteren en moet wijken voor een woonwijk. Tijdens concerten van wereldberoemde artiesten, zoals Queen, Genesis, Kiss, The Police en Santana, ging het dak er meer dan eens af. Nu gebeurt dat tijdens de zwanenzang van de evenementenhal voor de allerlaatste keer.

Toen Tjan vandaag met zijn camera over het terrein wandelde, herinnerde hij zich hoe het stoerste jongetje van de klas ooit vertelde dat hij het concert van Queen in de Groenoordhal gratis had bijgewoond. Hij had ‘s middags een deur open zien staan, was naar binnen geslopen en had zich schuil gehouden tot het publiek de hal betrad. Een mooi verhaal, dacht Tjan vanmiddag, terwijl hij de kruk van een van de deuren naar beneden bewoog. Hij trok, en… tot zijn stomme verbazing ging de deur probleemloos open. Tjan bedacht zich geen moment. Hij ging naar binnen en maakte terwijl hij moederziel alleen door de hal slenterde een aantal foto’s. Loopt u mee?

De Groenoordhal stond te boek als het bouwwerk met de grootste houten kapconstructie van ons land. Het slopen van dit houten dak heeft dus ook wel wat voeten in de aarde. De houten dakbedekking is al voor het grootste deel verwijderd, zoals van buiten goed te zien is.

Het demonteren, opstapelen en afvoeren van de planken mag dan een hele klus zijn, het verwijderen van de immense houten bogen belooft helemaal een huzarenstuk te worden. Hoewel er nog geen doel voor is, wordt het hout naar verluidt bewaard.

Waar het dak van de Arena niet alleen open, maar ook weer dicht kan, is het 'openen' van het dak van de Groenoordhal beduidend onherroepelijker van aard.

Vandaag had de zon in de Groenoordhal vrij spel...

...eerder deze week was dat de regen.

De spanten, de gordingen en de schaduwen daarvan zorgden voor een fraai lijnenspel.

Vanaf de andere kant bood het dak door tegenlicht een heel andere aanblik.

Over een paar weken zal niet alleen deze plas water, maar zal de hele Groenoordhal verdwenen zijn. Wat rest zijn slechts herinneringen. En een loods vol hout. Heel veel hout...

Nieuwe column: Verdwaald

Deze week in Steeksleutels, Tjan’s column in de Leidse edities van het Witte Weekblad: Het leek Tjan hoog tijd voor een boswandeling – nu kon het immers nog! Goed voorbereid ging hij op pad. De eerste uren van zijn expeditie keek hij zijn ogen uit, maar langzaam maar zeker bekroop hem het onheilspellende gevoel dat hij ergens in het prachtige stadsbos verkeerd was gelopen en verdwaald was… Klik hier om de nieuwe Steeksleutels te lezen…

Comedian schrijft sleutelroman

Lambert-Jan Koops | 36 | Bellevue (kleine zaal), Amsterdam | woensdag 29 februari 2012 (plus boekpresentatie en ‘roast’)
Het publiek gaf niet echt mee tijdens het van nogal flauwe woordspelingen over kliklaminaat en de ziekte van lyme doordrenkte voorprogramma van Patrick Meijer. ‘De onbekendste comedian van Nederland,’ noemt de lange, slungelige standupper zichzelf vol trots, en de reacties vanuit de kleine zaal van het Amsterdamse Bellevue boden gisteren nu niet direct aanleiding te verwachten dat daar op korte termijn verandering in komt.

‘Zit er hier soms valium in het leidingwater?’ vroeg ook Lambert-Jan Koops zich halverwege zijn optreden af. Ook zijn programma, 36, kwam met een te breed uitgesponnen verhaal over lifters maar moeizaam op gang, maar via een act met een geluidsband over een tv-quiz waarin elk antwoord goed wordt gerekend en een a capella gezongen lied over Oost-Limburg wist hij het publiek langzaam maar zeker voor zich te winnen. Naarmate de grapdichtheid omhoog ging en Koops’ toon cynischer werd, nam het aantal reacties uit de zaal toe. Het verhaal over de bijbel van zijn oma werd een beetje afgeraffeld – daar had veel meer in gezeten – maar zeer sterk waren daarentegen de bijdrage over dikke mensen die zichzelf als slachtoffer zien (inclusief opnieuw een lied) en de fraaie beschrijving van hoe het eruit zou zijn als aliens zouden landen in Drenthe. Koops sloot zijn optreden af met de zin ‘Ik vond het vanavond redelijk leuk,’ en daarmee vatte hij zijn optreden prima samen. De 36-jarige en dus naar eigen zeggen dubbel-volwassen comedian staat zelfverzekerd en enthousiast op het podium, beschikt over een prima performance, maar zijn materiaal is hier en daar nog voor verbetering vatbaar.
Rapportcijfer: 7,5

De avond zat er echter nog niet op, want er volgde nog een boekpresentatie. Van De keuzes van nu om precies te zijn, het literaire debuut van dezelfde Lambert-Jan Koops. ‘Het is een sleutelroman over de comedyscene,’ introduceerde zijn uitgever de roman, waarna hij het woord gaf aan comedian Fuad Hassen voor een uitermate onderhoudend interview met de auteur. Hierin werd duidelijk dat het boek voor 38,4% autobiografisch is, dat Koops er vier jaar over heeft gedaan (‘vier keer een week’) en dat een van de personages uit de roman sterke gelijkenissen vertoont met een bekende, half-Spaanse, half-Nederlandse cabaretier. ‘Hoop je op een rel?’ wilde Hassen weten. ‘Als ik daardoor veel boeken verkoop wel, als ik een proces aan mijn broek krijg niet,’ antwoordde Koops.

Onder leiding van comedian Lennart Wessels openden in een afsluitende ‘roast’ Steven Stol, Patrick Meijer, Korneel Evers, Jeroen Pater en Wilko Terwijn het vuur op de kersverse auteur, op elkaar, maar ook op de al eerder genoemde half-Spaanse, half-Nederlandse cabaretier met wie Koops in zijn roman een appeltje schilt. Wessels kondigde nog aan dat hij de comedians had verzocht langzaam te spreken, zodat Omar Ahaddaf, de van plagiaat beschuldigde winnaar van het Leids Cabaret Festival 2012, makkelijk kon meeschrijven, mochten er via YouTube filmpjes van de roast online komen. Daarna ging het los. ‘Zoals Giphart al zei: “Als je een beetje geld wil verdienen aan een boek, moet je er geen Lambert-Jan Koops op zetten”’ (Pater). ‘Lambert-Jan heeft zolang over het boek gedaan, dat het beter De keuzes van toen had kunnen heten. Ik vond zijn damboek spannender, maar de interpunctie was dik in orde’ (Meijer). ‘Lambert-Jan Koops: de aambei op het succes van Javier Guzman. Javier Guzman: de man die meer shows verneukte dan Philip Freriks journaalberichten. Lambert-Jan is een goeie dammer, maar helaas doet hij er dingen naast’ (Terwijn). Het laatste woord was aan de auteur. ‘Ach, jullie zijn maar eenvoudige grapjesmakers, en ik ben nu een schrijver!’

Deze bijdrage verscheen vandaag ook op Camedy.nl.

Nieuwe column: Geheugen

Deze week in Steeksleutels, Tjan’s column in de Leidse edities van het Witte Weekblad: In een stad verandert meer niet dan wel. Dat bewijzen de prenten die tot eind april te zien zijn in de kleinschalige expositie ‘Topografisch geheugen’ in de Leidse Universiteitsbibliotheek. Een kort bezoekje aan de UB bracht ook bij Tjan herinneringen boven. Klik hier om de nieuwe Steeksleutels te lezen…

Het diner te eenzijdig van smaak

Kees Hulst, Porgy Franssen, Renee Fokker, Lies Visschedijk en Evert van der Meulen | Het diner | Leidse Schouwburg, Leiden | donderdag 23 februari 2012 (première)
Hoewel van Herman Kochs bestseller Het diner sinds het in 2009 verscheen meer dan een half miljoen exemplaren over de toonbank gingen, heeft Tjan het boek niet gelezen. Onbevangen nam hij bij de première van het gelijknamige toneelstuk dus plaats in het pluche. Dat bleek zowel een voordeel als een nadeel te zijn. Enerzijds hoefde Tjan niet te vergelijken, anderszijds tastte hij in het duister over wat precies de bijdragen en keuzen van de regisseur, Jiskefet-collega Kees Prins, zijn geweest.

Het verhaal in een notendop: twee broers en hun vrouwen spreken af in een pretentieus restaurant voor een diner dat van meet af aan allesbehalve gezellig belooft te worden. Daarvoor is er tussen de broers teveel voorgevallen. Bovendien zijn hun beider zoons betrokken bij een moord, maar wat de vier disgenoten precies weten over dit voorval, weten zij niet van elkaar. Met dit verhaal kun je alle kanten uit. Je kunt het als een familiedrama benaderen, je kunt de psychologie van de vier hoofdpersonen centraal stellen, je kunt er een thriller van maken, of je kunt, ingegeven door het Jiskefet-verleden van de auteur, de humor, die het boek ongetwijfeld bevat, de boventoon laten voeren.

Heeft de regisseur een keuze kunnen maken? Ja, dat heeft hij. Zodra na de veelbelovende openingsmonoloog van Kees Hulst de aanstellerige ober (Evert van der Meulen) het toneel betreedt, is duidelijk dat het een avondje van dik hout planken zagen wordt. In de Vlaamse Pot, maar dan met met topacteurs, die echter te vaak over de top gaan en blijven hangen in karikaturen. De spelers zitten geen moment aan tafel, lopen continu heen en weer, zijn aan het schreeuwen of aan het bellen en wekken onophoudelijk de indruk dat ze bezig zijn een klucht op de planken zetten. Soms is er een momentje van onderhuidse spanning (weinig subtiel benadrukt met een ‘spannend muziekje’) en heel af en toe worden er non-verbaal wat subtiele emoties uitgewisseld, maar grosso modo was het stuk dat Tjan gisteravond in première zag gaan teveel een poging  de lachers in de zaal te plezieren. En het spijt Tjan te moeten concluderen dat ook dat maar mondjesmaat lukte: de tekst was simpelweg niet hilarisch genoeg om de grote gebaren in het geboden spel te rechtvaardigen. Het diner dat gisteravond werd opgediend was ondanks mooie ingrediënten te eenzijdig van smaak, en had bij een wat subtielere benadering ongetwijfeld veel aan kracht gewonnen.
Rapportcijfer: 7+

Nieuwe column: Roze bril

Deze week in Steeksleutels, Tjan’s column in de Leidse edities van het Witte Weekblad: ‘Een beetje anticyclisch.’ Dat was op Twitter Tjan’s eerste reactie op het mooie nieuws dat Leiden een schilderij van Rembrandt heeft gekocht. Ondanks bezuinigingen geeft de stad, raadsbreed gesteund, anderhalf miljoen euro uit aan kunst, wat door velen toch maar al te graag als een linkse hobby wordt weggezet. Helemaal aangenaam verrast was hij toen de Leidenaars vrijwel unaniem enthousiast bleken te reageren op deze culturele aankoop. Klik hier om de nieuwe Steeksleutels te lezen…

Bescheiden Van Merwijk pakt als vanouds uit

© www.corbino.nl

Jeroen van Merwijk | De vleesgeworden bescheidenheid | Kleine Komedie, Amsterdam | donderdag 16 februari 2012
In zijn twaalfde theaterprogramma De vleesgeworden bescheidenheid zien we een Jeroen van Merwijk die ten gevolge van de draconische bezuinigingen op kunst en cultuur noodgedwongen de broekriem heeft aangehaald. De 56-jarige cabaretier zit op het verder lege podium op een stoel, boven zijn hoofd bungelt bij wijze van decor een sober schijnend peertje en zijn teksten leest hij – omdat hij zich de tijd niet kon permitteren ze uit zijn hoofd te leren – op van papier. Ook op de inhoud van het programma is bezuinigd: zo is de humor geschrapt. ‘Vierenhalf uur zonder één lach. Dat is nog nooit vertoond in het cabaret. In het mannelijke cabaret, althans.’

Wie het oeuvre van Van Merwijk kent, weet dat er ten opzichte van eerdere voorstellingen dus eigenlijk niets veranderd is: de pretlichtjes in zijn ogen twinkelen als vanouds als hij zijn van ironie doordrenkte teksten brengt, en zijn linkse idealen nemen nog altijd een prominente plaats in zijn werk in. Meneer van Merwijk wil geen cabaretier van alle Nederlanders zijn, met een rode draad, typetjes en hazenlipimitaties. Hij wil ‘dingen zeggen die waar zijn, maar die niemand wil horen’. Zijn drijfveer? ‘Alles wordt van kwaad tot erger als men halverwege ophoudt het te bestrijden.’ Als een moderne cowboy trekt hij daarom vanaf zijn stoel ten strijde - met zijn liedjes, waarin zijn gitaarbegeleiding meer variatie kent en hij beter zingt dan ooit, maar in De vleesgeworden bescheidenheid toch vooral met zijn gesproken teksten, zoals de gratis linkse columns die hij wekenlang ongevraagd naar de hoofdredacteur van de Krant van Wakker Nederland stuurde. Scherp maar ook vol zelfspot trekt hij van leer, met name tegen de stuitende domheid in ons land.

Het moge duidelijk zijn: de bezuinigingen van Halbe Zijlstra hebben op Van Merwijk nauwelijks invloed gehad. ‘Kunst zal nooit verdwijnen,’ benadrukt hij aan het einde van de avond nog maar eens, voordat hij op de rand van het podium gaat zitten om – zoals hij in de voorstelling al omstandig aankondigde – zijn cd’s en boekjes aan de man te brengen. Want de schoorsteen in huize Van Merwijk moet natuurlijk wel blijven roken…
Rapportcijfer: 8

Deze recensie verscheen ook op Camedy.nl.

Van Dale en Windows 7: het kan wél

Met de aanschaf van een nieuwe laptop deed begin deze week dan eindelijk Windows 7 zijn intrede in Huize Tjan. Op zijn desktop-pc is Tjan nog altijd een tevreden XP-gebruiker; met Vista op de laptop die afgelopen weekend de geest gaf had hij een haat-liefdeverhouding en van Windows 7 wilde hij eigenlijk niets weten. Vooral niet na de alarmerende berichten dat verschillende software niet compatible zou zijn met dit jongste Microsoft-besturingssysteem.

Dat bleek mee te vallen: de meeste pakketten – ook antieke – draaien gewoon of zijn met behulp van een workaround op het 64-bitssysteem alsnog vrij eenvoudig aan de praat te krijgen. Alleen voor de elektronische woordenboeken van Van Dale leek er geen oplossing te bestaan. Hoe Tjan ook googlede: steeds weer las hij dat de woordenboeken niet te installeren waren. Een rood blok over Windows 7-ondersteuning op de website van Van Dale zag er bovendien nogal onheilspellend uit. Wachten op een antwoord van Meneer Van Dale is tot dusver inderdaad vergeefse moeite gebleken: de uitgever van de woordenboeken biedt op zijn site als ‘oplossing’ nog altijd slechts een korting op de aanschaf van de nieuwste edities van de software, die wél geschikt zijn voor Windows 7.

Omdat Tjan weet dat hij niet de enige is die zijn ‘oude’ elektronische woordenboeken goed genoeg vindt om op een nieuwe laptop te installeren, volgt hier de – uiterst eenvoudige – methode om de boel toch gewoon aan de praat te krijgen. De beschrijving is gebaseerd op de installatie van de veertiende editie van het Groot Woordenboek van de Nederlandse Taal, maar werkt in elk geval ook voor de 2.0-editie van de internationale woordenboeken Engels, Duits en Frans.

1. Stop de cd in de speler van de computer. Autorun zal de installatie starten, die vervolgens door Windows 7 wordt afgebroken omdat er bekende compabiliteitsproblemen bestaan.
2. Open Windows Verkenner, en verken de cd. In de rootdirectory staan 7 bestanden en 3 mapjes.
3. Negeer de setup-bestanden en open het mapje install.
4. Start het bestandje install.exe.
5. De installatie van het woordenboek zal op de gebruikelijke wijze worden gestart en afgerond. Een eenmalige melding over een mogelijk onjuiste installatie kan worden genegeerd.

Nieuwe column: Herinnering aan Leiden

Deze week in Steeksleutels, Tjan’s column in de Leidse edities van het Witte Weekblad: Een gedeelte van deze column schreef Tjan in zijn zwembroek, onder een uitbundig schijnend Egyptisch zonnetje, en denkend aan Leiden. Hendrik Marsman dus, maar dan op zijn Leids. Klik hier om de nieuwe Steeksleutels te lezen…

All Inclusive in de krant

Vandaag werd Tjan opeens als All Inclusive-ervaringsdeskundige opgevoerd in de krant. De bevriende AD-journaliste en thrillerschrijfster Ellen den Hollander had in een artikel over de opmars van All Inclusive-formule een paar zinnen aan deze weblog ontleend. Om precies te zijn: aan de bijdrage Voorspelbare vakantie, die Tjan op 31 januari schreef, en waarin het All Inclusive-karakter van zijn vakantie eigenlijk niet eens ter sprake komt. Maar het moet gezegd: dat vermaledijde polsbandje draagt wel degelijk bij aan het ontspannen karakter van dit soort relaxvakanties. Volgend jaar valt Tjan en partner na tien verblijven overigens de twijfelachtige eer te beurt dat ze met een gouden bandje door het resort mogen paraderen. Boffen zij even!

Gratis tip van uw All Inclusive-ervaringsdeskundige: Smeer 's ochtends beide armen in met zonnebrand...